Wyszukiwarka

Orzeczenie WSD z dnia 18 września 2021 r.

Treść:

Sygn. akt: WSD 95/21

ORZECZENIE

Dnia 18 września 2021 r. 

Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury

w sprawie dyscyplinarnej obw. adw. X z odwołania pokrzywdzonej od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w X z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. SD 12/20

orzeka:

  1. Na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 95n pkt 1 Ustawy Prawo o adwokaturze uchyla zaskarżone orzeczenie w całości i na podstawie art. 95d Ustawy Prawo o adwokaturze umarza postępowanie.
  2. Na podstawie art. 632a § 1 kpk w zw. z art. 95n pkt 1 Ustawy Prawo o adwokaturze w zw. z pkt 1 ust. c Uchwały NRA nr 23/2017 z dnia 1 lipca 2017 r. zasądza od obwinionego adw. X na rzecz Naczelnej Rady Adwokackiej kwotę 1000 zł tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym Adwokatury.

 

WSD 95/21

Uzasadnienie

         

         Orzeczeniem z dnia 13 stycznia 2021 r. Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w X, SD 12/20 w sprawie adwokata X obwinionego o to, że:

- udzielając ustnie, bez zachowania formy pisemnej, pełnomocnictwa substytucyjnego adwokat X do udziału w posiedzeniu Sądu Rejonowego X, które odbyło się w dniu 16 lutego 2017 r. nie zachował powinności lojalności i koleżeństwa wobec wymienionej adwokat, nie rozliczając się z nią w pełni z należności uzgodnionej za zastępstwo substytucyjne, tj. przewinienie z § 4 i 31 ust. 1 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej 
i Godności Zawodu (Kodeks Etyki Adwokackiej) uchwała Naczelnej Rady Adwokackiej nr 2/XVIII/98 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo 
o Adwokaturze, uniewinnił obwinionego od zarzucanego czynu i kosztami postępowania obciążył X Izbę Adwokacką w X. 

         Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w X ustalił, że adwokat 
X poszukiwał pełnomocnika substytucyjnego na posiedzenie w dniu 16 lutego 2017 r. przed Sądem Rejonowym X. Kwestią znalezienia pełnomocnika substytucyjnego zajmowała się żona obwinionego adwokata, X. Żona adwokata skontaktowała się z adwokat X z prośbą o pomoc, jednakże ta z uwagi na inne zobowiązania nie mogła zapewnić swojej pomocy i skontaktowała się z adwokat X celem ustalenia, czy ta mogła by w tym terminie pomóc 
i zastąpić adwokata X. Adwokat X przekazała adw. 
X telefon do żony obwinionego. W trakcie rozmowy telefonicznej adwokat X z adwokatem X, adw. X przedstawiła swoją propozycję kwoty za usługę 150 zł netto. Adwokat X po skonsultowaniu stawki ze swoją żoną przystał na zaproponowaną kwotę z zastrzeżeniem, że X wystawi fakturę, przy czym nie zaznaczał, że będzie to kwota brutto czy netto. 

         Sąd Dyscyplinarny nadto ustalił, że po wykonaniu usługi adw. 
X wystawiła fakturę na kwotę 150 zł netto i przesłała ją obwinionemu, co spotkało się z jego niezadowoleniem, gdyż faktura miała jego zdaniem opiewać na 150 zł brutto. Obwiniony poprosił o korektę faktury, jednakże X odmówiła twierdząc, że strony umówiły się na 150 zł netto. Obwiniony adw. X ostatecznie zapłacił adw. X za wykonaną usługę jedynie 100 zł. 

         Sąd Dyscyplinarny uznał, że pomiędzy stronami rozmowy telefonicznej mogło dojść do swoistego rodzaju „dysonansu słownego” co uniemożliwia uznanie obwinionego winnym zarzucanego mu czynu. Nadto odnosząc się do kwestii zapłaty przez obwinionego kwoty 100 zł, a nie deklarowanej 150 zł Sąd I instancji nie dopatrzył się u adwokata X naruszenia Kodeksu Etyki Adwokackiej. Zdaniem Sądu obwiniony X przekonywująco uzasadnił fakt odmowy zapłaty kwoty 50 zł, i wskazał że nie wynikała on ze złej woli, 
a jedynie z niemożliwości odliczenia podatków przy jednoczesnym braku chęci zaksięgowania faktury na kwotę 150 zł netto i odmowie korekty przez adw. 
X. W dalszej części uzasadnienia orzeczenia sąd dokonuje obliczeń podatków oraz kwoty jaka by pozostała obwinionemu, gdyby zapłacił adw. 
X umówioną kwotę 150 zł.  

         

         Odwołanie od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej 
w X wniosła pokrzywdzona adwokat X, która zaskarżyła go w całości. 

         Zaskarżonemu orzeczeniu  pokrzywdzona zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to: 

- § 31 ust. 1 w zw. z § 4 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (Kodeks Etyki Adwokackiej) w zw. z art. 80 ustawy Prawo o adwokaturze, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż błędne przekonanie co do wysokości wynagrodzenia za czynności zlecone innemu adwokatowi uprawnia do niedokonania pełnej płatności, a tym samym nie stanowi deliktu dyscyplinarnego w postaci naruszenia zasady koleżeństwa;

- § 31 ust. 1 w zw. z § 4 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (Kodeks Etyki Adwokackiej) w zw. z art. 80 ustawy Prawo o adwokaturze, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jednostronne pomniejszenie należności na rzecz innego adwokata z tytułu zleconych mu czynności o korzyści podatkowe utracone wskutek wystawienia przez tego adwokata faktury na inną kwotę niż oczekiwana nie stanowi deliktu dyscyplinarnego w postaci naruszenia zasady koleżeństwa. 

         Formułując powyższe zarzuty, pokrzywdzona adwokat X wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.   

Wyższy Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

W ocenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego odwołanie pokrzywdzonej jest zasadne.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia prawa materialnego tj. § 31 ust. 1 w zw. z § 4 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej 
i Godności Zawodu (Kodeks Etyki Adwokackiej) w zw. z art. 80 ustawy Prawo 
o adwokaturze polegających na tym, iż błędne przekonanie co do wysokości wynagrodzenia za czynności zlecone innemu adwokatowi uprawnia do niedokonania pełnej płatności oraz jednostronne pomniejszenie należności na rzecz innego adwokata z tytułu zleconych mu czynności o korzyści podatkowe utracone w wyniku wystawienia innej kwoty niż oczekiwana nie stanowi deliktu dyscyplinarnego to należy uznać, że są one zasadne. 

Zdaniem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego z przynależności do korporacji adwokackiej wynika dla każdego adwokata obowiązuje obowiązek przestrzegania zasad etyki i godności zawodu, oraz zwyczajów utrwalonych w tradycji 
i zwyczajach i to tak w działalności zawodowej i publicznej jak i w życiu prywatnym co wyraźnie potwierdza treść § 4 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej 
i Godności Zawodu. Kultura relacji między adwokatami, sposób wzajemnego postępowania w bardzo poważnym stopniu kształtują wizerunek palestry 
w społeczeństwie, sądownictwie oraz na wszystkich innych obszarach na których zawodowo działają adwokaci. Wizerunek ten może przekładać się albo na wzmacniające zaufanie publiczne do zawodu, szacunek i prestiż, albo też na upadek skutkujący stopniowym zanikiem zaufania publicznego. Z tych właśnie przyczyn zdaniem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego właściwe relacje pomiędzy adwokatami mają podstawowe znaczenie dla samych adwokatów, jak i dla społecznego otoczenia, w którym się obracają. Zasady wyrażone w § 31 ust. 1 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu wskazują jak mają postępować adwokaci w relacjach pomiędzy adwokatami polskimi oraz ich odpowiednikiem za granicą. Podkreślić należy, że zobowiązanie się do pokrycia wynagrodzenia przez adwokata drugiemu adwokatowi, który wykonywał dla niego usługę po wcześniejszym uzgodnieniu ceny jest jedną z tych czynności, które mieszczą się w § 31 ust. 1, a nadto winno być czynnością honorową. Przemawiają za tym przede wszystkim ogólne zasady lojalności i koleżeństwa, a przede wszystkim najzwyklejsza uczciwość. 

W przedmiotowej sprawie Wyższy Sąd Dyscyplinarny nie podziela poglądu sądu I instancji, wskazującego iż z uwagi, że pomiędzy stronami mogło dojść do „dysonansu słownego”, co uniemożliwia uznanie obwinionego winnym zarzucanego mu czynu. Dodatkowo Wyższy Sąd Dyscyplinarny nie podziela poglądu Sądu I instancji, iż zapłata kwoty wynagrodzenia drugiemu adwokatowi jednostronnie pomniejszona nie stanowi deliktu dyscyplinarnego. 

W niniejszej sprawie Wyższy Sąd Dyscyplinarny dokonał oceny zachowania obwinionego, badając stopień szkodliwości czynu, tzn. czy jest większy niż znikomy, czy przewinienie dyscyplinarne jest wypadkiem mniejszej wagi.  Zdaniem Sądu zachowanie obwinionego adwokata X należy zakwalifikować właśnie jako wypadek mniejszej wagi. 

Zamiarem obwinionego adwokata X było uzyskanie od pokrzywdzonej X korekty dokumentu księgowego na kwotę 150 zł brutto zamiast 150 zł netto. Pokrzywdzona odmówiła jednakże jego zmiany, 
a jej odmowa spowodowała, iż obwiniony nie chciał zaksięgować faktury na kwotę 150 zł netto, gdyż jego zdaniem faktura miała opiewać na 150 zł brutto. 

W przedmiotowej sprawie niewątpliwie doszło do nieporozumienia pomiędzy obwinionym adwokatem, a pokrzywdzoną w zakresie ustalenia kwoty netto czy brutto za zlecone czynności co spowodowało, że obwiniony adwokat 
X wg własnego uznania zapłacił pokrzywdzonej kwotę 100 zł za zlecone czynności. Wskazać należy, że kwota 100 zł w żadnym razie nie odpowiadała uzgodnionej pomiędzy stronami kwocie 150 zł. Spór pomiędzy obwinionym i pokrzywdzoną dotyczył bowiem czy 150 zł jest kwotą netto czy brutto. Działanie obwinionego X, który jednostronnie dokonuje pomniejszenia umówionego wynagrodzenia drugiemu adwokatowi nawet 
w przypadku błędnego przekonania co do jego wysokości netto czy brutto nie powinno zdaniem Sądu znajdować usprawiedliwienia.

Na marginesie wskazać należy, że cena netto to cena, która może być stosowana w rozliczeniach pomiędzy przedsiębiorcami, należy wówczas zaznaczyć, że jest to cena netto. Ponieważ zarówno pokrzywdzona jak i obwiniony są przedsiębiorcami, a zatem taka ceną netto mogły się posługiwać.

Mając dodatkowo na uwadze zapisy ustawy z dnia 09 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. 2014 poz. 915), która w art. 3 ust. 3 wprowadza domniemanie, że podana cena zawiera już w sobie wszystkie publicznoprawne naliczenia (w tym przypadku podatek VAT) to obwiniony X powinien zapłacić pokrzywdzonej X kwotę 150 zł, a nie wg własnego uznania 100 zł. 

Brak należytego rozliczenia pomiędzy adwokatami stanowi przewinienie dyscyplinarne, jako iż pozostaje w sprzeczności z zasadami koleżeństwa, lojalności i uczciwości. Zachowanie tego rodzaju odebrane być może również jako wyraz lekceważenia drugiej osoby. 

W niniejszej spawie Wyższy Sąd Dyscyplinarny uznał, że zachodzi wypadek mniejszej wagi na granicy deliktu dyscyplinarnego. Wyższy Sąd Dyscyplinarny wziął pod uwagę motywy obwinionego, sposób działania, a także charakter 
i rozmiar wyrządzonej czynem szkody, co zdaniem Sądu uzasadniało zastosowanie wypadku mniejszej wagi. Ponadto zdaniem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego zastosowanie wypadku mniejszej wagi, który kształtuje się 
w niniejszej sprawie na pograniczu deliktu dyscyplinarnego, będzie stanowiło dla obwinionego wytknięcie niewłaściwego zachowania oraz pouczenie, że zasady lojalności i koleżeństwa zawarte w Zbiorze Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu są normami, których należy przestrzegać bezwzględnie. 

Zgodnie z art. 95d ustawy Prawo o adwokaturze sąd dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny może umorzyć postępowanie dyscyplinarne w wypadkach mniejszej wagi. Przypadek mniejszej wagi zachodzi wtedy, gdy czyn zabroniony realizujący znamiona typu podstawowego, którego stopień społecznej szkodliwości oraz wina sprawcy są znacznie niższe niż w typowych wypadkach popełnienia przestępstwa typu podstawowego.

Przy ocenie, czy dane zachowanie sprawcy stanowi wypadek mniejszej wagi, należy brać pod uwagę czynniki, takie jak sposób działania sprawcy, rodzaj dóbr, w które godzi sprawca, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej czynem, czas 
i miejsce jego popełnienia, a także motywy i cel działania sprawcy czy stopień jego winy. Wyższy Sąd Dyscyplinarny uwzględnił więc motywację i sposób działania obwinionego adwokata X i przyjął wypadek mniejszej wagi 
z pogranicza deliktu dyscyplinarnego. Sąd uznał, że stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego nie jest znaczny i w sprawie występują istotne elementy łagodzące po stronie przedmiotowej i podmiotowej czynu obwinionego. Przede wszystkim kwota wynagrodzenia nie została przez obwinionego 
i pokrzywdzoną precyzyjnie ustalona co do wartości netto czy brutto, a co więcej, obwiniony podjął inicjatywę wyjaśnienia kwestii wysokości wynagrodzenia poprzez żądanie korekty faktury od pokrzywdzonej. Stąd też Sąd z uwagi na powyższe okoliczności umorzył postępowanie zgodnie z art. 95d ustawy Prawo 
o adwokaturze. 

Przepis art. 95l ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze stanowi, że koszty postępowania ponosi obwiniony w razie skazania, a w pozostałych wypadkach izba adwokacka. W przedmiotowej sprawie obwiniony został obciążony kosztami postępowania odwoławczego z uwagi, iż umorzenie postępowania było następstwem uznania przypisanego obwinionemu czynu za wypadek mniejszej wagi. 

Mając na względzie powyższe Wyższy Sąd Dyscyplinarny orzekł jak w części dyspozytywnej orzeczenia. 

Sygnatura: WSD 95/21
Data wydania: 2021.09.18

Kontakt

Wyższy Sąd Dyscyplinarny
Wyższy Sąd Dyscyplinarny
Adwokatury
ul. Świętojerska 16, 00-202 Warszawa
Zobacz na mapie
  Kancelaria Wyższego Sądu Dyscyplinarnego:
 

Kierownik:
Małgorzata Wańkowicz-Redzik
tel. 22 505 25 10
e-mail: sekretariat.wsd@adwokatura.pl 
           kancelaria.wsd@adwokatura.pl

           

  Sekretariat:
Magdalena Krzyna
tel. 22 505 25 10
faks 22 505 25 11
e-mail: wsd@adwokatura.pl
poniedziałek - piątek: 9.00-15.00

© 2018 Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury. Projekt i wykonanie: Hedea.pl

Ta strona wykorzystuje pliki cookies i inne podobne technologie. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w pamięci Twojego urządzenia. Zobacz szczegółowe informacje jak zarządzać plikami cookies przy użyciu swojej przeglądarki internetowej. Polityka plików cookies.

pliki cookies z tej strony.