Wyszukiwarka

Orzeczenie WSD z dnia 15 stycznia 2022 r.

Treść:

Sygn. akt: WSD 78/21

ORZECZENIE

Dnia 15 stycznia 2022 r. 

Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury

w sprawie dyscyplinarnej obw. adw. XY z odwołania obwinionego od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Katowicach z dnia 3 sierpnia 2020 r., sygn. SD 9/20

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 95 n ust. 1 Ustawy Prawo o Adwokaturze

orzeka:

  1. Utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Katowicach z dnia 3 sierpnia 2020 r., sygn. SD 9/20.
  2. Na podstawie art. 95 l pkt 2 Ustawy Prawo o Adwokaturze w zw. z ust. 1 pkt c Uchwały Nr 23/2017 Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 1 lipca 2017 r. zasądza od obwinionego kwotę 1.000 zł (jeden tysiąc złotych) za postępowanie przed Sądem II instancji na rzecz Naczelnej Rady Adwokackiej.

Sygn. akt WSD 78/21 

UZASADNIENIE

Adwokat XY został obwiniony o to, że od 18 sierpnia do 27 listopada 2018 r.  wykonując zawód adwokata w kancelarii adwokackiej w VV po udzieleniu mu pełnomocnictwa w sprawie karnej prowadzonej przez Sąd Rejonowy nie czuwał nad biegiem sprawy to jest nie zgłosił się do sprawy, nie stawił się na termin rozprawy w dniu 16 października 2018 roku i zaniechał wniesienia środka odwoławczego, co skutkowało uchyleniem przez Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 21 maja 2019 roku sprawy do ponownego rozpoznania, działając tym samym na szkodę interesu klienta, które to działanie podrywające zaufanie do zawodu adwokata stanowi naruszenie zasad etyki i godności zawodu, a w szczególności zasady wykonywania czynności zawodowych zgodnie z należytą uczciwością i sumiennością i działania w celu ochrony interesów klienta to jest o czyn opisany w § 6 i § 8 w zw. z §1 oraz §49 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu w zw. z art. 80 ustawy Prawo o adwokaturze, a także o to, że w okresie od lipca 
2019 r. do chwili obecnej wykonując zawód adwokata nie udzielił rzecznikowi dyscyplinarnemu Izby Adwokackiej w Katowicach wyjaśnień, co stanowi naruszenie §64 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu w związku z art. 80 ustawy – Prawo o adwokaturze. 

Dnia 3 sierpnia 2020 r. Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w Katowicach, uznał adwokata XY za winnego popełniania zarzucanych mu deliktów dyscyplinarnych, przy czy za pierwszy delikt dyscyplinarny wymierzył obwinionemu karę nagany i zakaz wykonywania patronatu na okres jednego roku, zaś za drugi czyn wymierzył obwinionemu karę upomnienia, a następnie wymierzył obwinionemu karę łączną nagany i zakaz wykonywania patronatu na okres jednego roku. Ponadto obwiniony został obciążony kosztami postępowania dyscyplinarnego. 

Pismem z dnia 16 marca 2021 r. obwiniony wniósł odwołanie od wyroku Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Katowicach, podnosząc w nim zarzuty w następującej kolejności: 

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt. 3 k.p.k.) polegający na ustaleniu stanu faktycznego w oderwaniu od zgromadzonych dowodów oraz przy naruszeniu reguł rządzących swobodną oceną dowodów;

- obrazę przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia w postaci art. 2 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., a także art. 439 §1 pkt. 11 k.p.k.;

- obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu, wskutek błędnej wykładni § 6 i § 8 w zw. z § 1 oraz art. 49 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu w zw. z art. 80 ustawy Prawo o adwokaturze. 

Podnosząc powyższe zarzuty obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Dyscyplinarnemu w innym składzie. 

Obwiniony stawił się na rozprawie odwoławczej dnia 15 stycznia 2022 r., która była prowadzona w formie zdalnej. Po udzieleniu mu głosu, obwiniony podtrzymał swoje stanowisko, a mianowicie, że umowa wiążąca go z klientką uzależniała podjęcie przez niego czynności, dopiero po zapłacie wynagrodzenia, zaś wobec braku zapłaty uznał on, że nie jest zobligowany do działania na jej rzecz. Odnośnie drugiego zarzutu obwiniony powoływał się na problemy z pocztą, na które to powoływał się już na wcześniejszym etapie postępowania. Obwiniony podtrzymał wnioski sformułowane w odwołaniu, wnosząc o uniewinnienie, ewentualnie o uchylanie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 

Sąd zważył co następuje. 

Odwołanie obwinionego jest niezasadne. 

Analizując stan faktyczny sprawy Wyższy Sąd Dyscyplinarny przychylił się do argumentacji przedstawionej przez Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w Katowicach, przyjmując ustalenia tego Sądu za własne. 

Podniesiony przez obwinionego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest chybiony. Wbrew twierdzeniom obwinionego Sąd Dyscyplinarny w Katowicach podczas orzekania oparł się na całym materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania dyscyplinarnego.  Kluczowe znaczenie dla sprawy miał dokument w postaci umowy zlecenia prowadzenia sprawy z dnia 18 sierpnia 2018 r., łączącej obwinionego z klientką. Obwiniony niezmiennie, przez cały okres postępowania dyscyplinarnego trwał na stanowisku, że umowa łącząca go z klientką przewidywała, że w razie braku zapłaty wynagrodzenia, obwiniony nie jest zobowiązany do działania na rzecz YY. Treść umowy z dnia 18 sierpnia 2018 r. pozostaje w sprzeczności z taką argumentacją obwinionego. Umowa ta nie zawiera bowiem postanowienia, na które w całym toku postępowania powoływał się obwiniony. Ponadto, należy zwrócić uwagę na fakt, że umowa została podpisana niemal dwa miesiące przed terminem rozprawy, na którą stawić się miał obwiniony. Wobec tego obwiniony miał wystarczająco dużo czasu, aby podjąć próbę kontaktu z klientką nie tylko w formie telefonicznej, ale także drogą mailową lub pocztą tradycyjną. W komparycji umowy zlecenia z dnia 18 sierpnia 2018 r. został wskazany adres mailowy oraz adres zamieszkania YY. Obwiniony niewątpliwie posługuje się pocztą elektroniczną, bowiem sam wskazał swój adres mailowy Rzecznikowi Dyscyplinarnemu w piśmie z dnia 26.02.2020 r. (k. 48). Oceny postawy obwinionego nie sprzyja także fakt, że obwiniony, pomimo zobowiązania Sądu Okręgowego, nie wyjaśnił sądowi powodu swojej nieobecności na rozprawie dnia 
16 października 2018 r. Niewątpliwie taka postawa Obwinionego skłoniła Sąd Okręgowy do zawiadomienia Rzecznika Dyscyplinarnego o zaistniałej sytuacji. 

Myli się obwiniony twierdząc, że brak zapłaty zaliczki na poczet wynagrodzenia traktować należy jako wypowiedzenie pełnomocnictwa przez klienta ze skutkiem natychmiastowym i równoczesnym wypowiedzeniem pełnomocnictwa. Adwokat nie może warunkować działania w sprawie, w której pełnomocnictwo przyjął, od zapłaty wynagrodzenia. Kierując się interesem klienta, adwokat powinien dołożyć wszelkich starań, aby zabezpieczyć interes klienta. Zaś w razie problemów z kontaktem z klientem, adwokat kierując się własnym interesem i chcąc działać w poszanowaniu zasad etyki, powinien dochować wszelkich formalności, które umożliwią mu zaprzestanie działania na rzecz klienta.  Można w tym miejscu dodać, że umowa z dnia 18 sierpnia 2018 r. nie zawierała żadnego postanowienia, z którego wynikałby termin zapłaty zaliczki czy też całego wynagrodzenia, a tym bardziej konsekwencji braku zapłaty. Obwiniony nie jest spójny w swoich twierdzeniach, a tym samym nie jest wiarygodny. Z jednej strony twierdzi, że klientka niemal od razu zrezygnowała z jego usług, ponieważ nie zapłaciła wynagrodzenia, a z drugiej strony obwiniony utrzymuje, że wielokrotnie dzwonił do klientki, również na dzień przed rozprawą, jednak klientka nie odbierała telefonu. Gdyby, jak twierdzi obwiniony, przyjął on, że klientka zrezygnowała od razu z jego usług, to wówczas w jakim celu dzwoniłby do niej po niemal dwóch miesiącach - na dzień przed terminem rozprawy. Konsekwencje działania obwinionego były doniosłe dla YY, bowiem skutkowały uchyleniem przez Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 21 maja 2019 roku, sprawy do ponownego rozpoznania. 

Sąd Dyscyplinarny w Katowicach prawidłowo ustalił stan faktyczny również w zakresie drugiego zarzutu. Obwiniony powołuje się w odwołaniu na fakt składania reklamacji na poczcie z powodu problemów z doręczaniem mu przesyłek, jednak do akt sprawy nie załączył kopii jakiejkolwiek reklamacji w tym zakresie. Twierdzenia obwinionego są niewiarygodne, a to z następujących powodów. Zdaniem Obwinionego błąd w adresowaniu przesyłki miał dotyczyć samej nazwy adresata, nie zaś konkretnie adresu, który w każdym liście pozostawał bez zmian. Trudno dać wiarę obwinionemu, który twierdzi, że listy nie dochodziły do niego z tego powodu, że na kopercie jako odbiorcę wpisano dane: „Adw. XY Kancelaria Adwokacka”, zamiast „Kancelaria Adwokacka adwokat XY”. Należy przy tym podkreślić, że w aktach sprawy znajduje się zdjęcie elektronicznego pokwitowania odbioru przesyłki z Sądu Okręgowego, na którym jako adresata wskazano dane: „XY”, a przesyłka została skutecznie doręczona obwinionemu. Przesyłkę tę dwukrotnie awizowano, a następnie została odebrana przez obwinionego na poczcie dnia 23 kwietnia 2018 r. W związku z powyższym, Wyższy Sąd Dyscyplinarny nie podzielił argumentacji obwinionego, w pełni zgadzając się z ustaleniami Sądu Dyscyplinarnego w Katowicach. 

Odnosząc się do zarzutu obrazy przepisów postępowania zacząć należy od podniesionej przez Obwinionego bezwzględnej przyczyny odwoławczej opisanej w art. 439 § 1 pkt. 11) k.p.k. Zarzut ten jest chybiony. W postępowaniu przed Sądem Dyscyplinarnym w Katowicach odbyły się dwie rozprawy. Na pierwszą rozprawę wyznaczoną na dzień 14 lipca 2020 roku godz. 16.00 obwiniony nie stawił się. Tego dnia, o godz. 15:26 obwiniony wysłał do Sądu Dyscyplinarnego wiadomość email, w której powołał się na zły stan zdrowia i wniósł o odroczenie terminu rozprawy. Sąd Dyscyplinarny odroczył termin rozprawy do dnia 3 sierpnia 2020 r. Zaś tego dnia obwiniony wziął w niej udział osobiście i skorzystał z prawa do składania wyjaśnień. Na rozprawie dnia 3 sierpnia 2020 r. przewodniczący zamknął przewód sądowy, a obwiniony zabrał głos wnosząc o uniewinnienie. W związku z powyższym nie zaszła w niniejszej sprawie bezwzględna przyczyna odwoławcza, polegająca na rozpoznaniu sprawy pod nieobecność obwinionego, którego obecność była obowiązkowa. 

Wyższy Sąd Dyscyplinarny nie doszukał się w postępowaniu Sądu Dyscyplinarnego w Katowicach, również naruszenia pozostałych zarzucanych w odwołaniu przepisów postępowania tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. Podstawą rozstrzygnięcia były prawdziwe ustalenia faktyczne poczynione w oparciu o całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, zaś ocena dowodów zgromadzonych w sprawie nie była dowolna.  Ocenie poddana została przede wszystkim umowa zlecenia z dnia 18 sierpnia 2018 r., której treść nie budzi wątpliwości w przeciwieństwie do wyjaśnień Obwinionego. W aktach sprawy znalazło się też pisemne oświadczenie CC, którego przesłuchanie nie było konieczne dla wyjaśnienia sprawy, bowiem kluczowa była treść umowy zlecenia z dnia 18 sierpnia 2018 r. Obwiniony konsekwentnie powoływał się na tę umowę utrzymując, że jej treść jest inna niż w rzeczywistości. Obwiniony nie złożył także do akt sprawy umowy o innej treści, a która odpowiadałaby jego twierdzeniom. Słusznie zatem Sąd Dyscyplinarny w Katowicach oddalił wniosek dowodowy o przesłuchanie CC i YY, przeciwdziałając tym samym przewlekłości postępowania.  W związku z tym, sąd meriti nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, albowiem prawidłowo ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i w oparciu o taką ocenę wyciągnął logiczne i jedyne możliwe do przyjęcia wnioski. Za zasadne uznano nadto przyjęcie, że postępowanie adwokata XY niewątpliwie naruszyło opisane w zarzutach przepisy. 

Nie był zasadny także zarzut obrazy przepisów prawa materialnego wskutek błędnej wykładni, odnoszący się do kwalifikacji prawnej czynu, bowiem zarzut taki można postawić tylko wówczas, gdy skarżący nie podważa ustaleń faktycznych związanych z tą kwalifikacją. Obwiniony w swym odwołaniu w pierwszym zarzucie kwestionował ustalenia faktyczne poczynione przed Sąd Dyscyplinarny w Katowicach. Jeżeli bowiem nieprawidłowe są ustalenia faktyczne, na podstawie których sąd dokonał kwalifikacji prawnej czynu, to błędem pierwotnym jest błąd w ustaleniach faktycznych, a jego następstwem wadliwa kwalifikacja prawna. Skoro zatem w środku odwoławczym kwestionowane są ustalenia faktyczne, ten zarzut ma pierwszeństwo i zbędne jest odnoszenie się do podstawy odwoławczej z art. 438 pkt 1 k.p.k.  w zw. z art. 95 n ustawy Prawo o adwokaturze.  

Nie ulega wątpliwości, że adwokat XY swoim zachowaniem nie sprostał wymaganiom jakie stawia przed adwokatem ustawa Prawo o adwokaturze i Zbiór Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu. Zawód adwokata jest zawodem zaufania publicznego, dlatego miara jego należytej staranności jest znacząco podwyższona. Adwokat jako zawód zaufania publicznego powinien do swych obowiązków podchodzić niezwykle skrupulatnie i sumiennie. „Należyta sumienność odnosi się do całokształtu podejmowanych przez adwokata czynności. Wyraża się ona w niezawodnym wypełnianiu przyjętych na siebie obowiązków oraz w realizowaniu złożonych wobec klienta zapewnień” (J. Naumann, Zbiór Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu, Warszawa; Wydawnictwo C.H. Beck 2020, s. 135). W przedmiotowej sprawie adwokat XY, pomimo podjęcia się obrony YY i podpisania z nią umowy, nie wykonał w sprawie żadnych czynności, niesłusznie utrzymując, że brak zapłaty wynagrodzenia przez klientka oznaczać miałby wypowiedzenie umowy i zwolnienie go z obowiązku działania. „Elementarnym obowiązkiem adwokata – bez względu na to czy działa na podstawie umowy z klientem czy też z urzędu – jest „czuwać na biegiem sprawy i informować klienta o jej postępach i jej wyniku. (…) Zauważyć też należy, że bezczynność klientki w nawiązaniu kontaktu z obwinionym jako swoim pełnomocnikiem, nie stanowi usprawiedliwienia dla obwinionego, skoro obwiniony nie mógł wszak wiedzieć, z jakich przyczyn klientka nie nawiązuje z nim kontaktu.” (orz. WSD z 26.01.2008 r. WSD 21/07, Legalis). „W zakresie sumienności i uczciwości, których wymaga się od członka Palestry wielokrotnie sądy dyscyplinarne podkreślały, iż adwokat przyjąwszy zlecenie prowadzenia czynności prawnych, powinien wykonać je z należytą starannością i szybkością, zaś w razie powstania trudności obowiązany jest niezwłocznie zawiadomić o tym klienta. (orz. WSD z 15.10.2011 r. WSD 82/11, Legalis.) Adwokat XY twierdził, że nie mógł podjąć obrony, bowiem klientka nie przekazała mu informacji dotyczących sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie dostarcza dowodów na to, aby obwiniony podjął próbę kontaktu z obwinioną lub aby zapoznał się z aktami sprawy w czytelni sądu, wszak dysponował i sygnaturą akt sprawy, a także upoważnieniem do obrony.   

Odnosząc się do drugiego zarzutu, należy wskazać, że: „Powinność sprecyzowana w zasadzie §64 ZZEAiGZ wydawać by się mogła zbędna, ponieważ obowiązek reagowania przez adwokata na kierowane do niego wezwania ze strony ciał samorządowych wpisuje się w elementarne zasady zawodowego savoir vivre’u oraz zasad najzwyklejszej ogłady. (…) Ciała samorządowe mają wcale rzadko praktyczną potrzebę nawiązania z adwokatem kontaktu, a zatem omawiany obowiązek ma na celu zagwarantowanie, że taki kontakt będzie uskuteczniony w zakreślonym czasie.” (J. Naumann, Zbiór Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu, Warszawa; Wydawnictwo C.H. Beck 2020, s. 696). Wyższy Sąd Dyscyplinarny nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, co do problemów z doręczeniem poczty na adres jego kancelarii, bowiem pod adresem tym Obwiniony odbierał choćby korespondencję z Sądu Okręgowego, potwierdzając odbiór własnoręcznym podpisem. 

Rozważając rozmiar orzeczonej wobec Obwinionego kary, Wyższy Sąd Dyscyplinarny przyjął, że jest ona odpowiednia w warunkach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę charakter zarzutów oraz fakt, że obwiniony jest niekarany według stanu na dzień orzekania. 

W tym stanie rzeczy Wyższy Sąd Dyscyplinarny uznał, że orzeczenie wydane przez Sąd Dyscyplinarny w Katowicach jest słuszne i utrzymał je w mocy w całości orzekając jak w sentencji.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 95l §2 ustawy Prawo o adwokaturze w zw. z pkt. ust. 1 pkt. c) Uchwały nr 23/2017 Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 1 lipca 2017 r. 

Sygnatura: WSD 78/21
Data wydania: 2022.01.15

Kontakt

Wyższy Sąd Dyscyplinarny
Wyższy Sąd Dyscyplinarny
Adwokatury
ul. Świętojerska 16, 00-202 Warszawa
Zobacz na mapie
  Kancelaria Wyższego Sądu Dyscyplinarnego:
 

Kierownik:
Małgorzata Wańkowicz-Redzik
tel. 22 505 25 10
e-mail: sekretariat.wsd@adwokatura.pl 
           kancelaria.wsd@adwokatura.pl

           

  Sekretariat:
Magdalena Krzyna
tel. 22 505 25 10
faks 22 505 25 11
e-mail: wsd@adwokatura.pl
poniedziałek - piątek: 9.00-15.00

© 2018 Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury. Projekt i wykonanie: Hedea.pl

Ta strona wykorzystuje pliki cookies i inne podobne technologie. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w pamięci Twojego urządzenia. Zobacz szczegółowe informacje jak zarządzać plikami cookies przy użyciu swojej przeglądarki internetowej. Polityka plików cookies.

pliki cookies z tej strony.