Wyszukiwarka

Orzeczenie WSD z dnia 18 września 2021 r.

Treść:

Sygn. akt: WSD 54/20

ORZECZENIE

Dnia 18 września 2021 r. 

Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury

w sprawie dyscyplinarnej obw. adw. X z odwołania obwinionego od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w X z dnia 17 września 2019 r., sygn. SD 33/19

orzeka:

Na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 95n pkt 1 Ustawy Prawo o adwokaturze zmienia zaskarżone orzeczenie i uniewinnia obwinionego adw. X od zarzucanego mu czynu.

 

WSD 54/20

Uzasadnienie

         

W dniu 13 maja 2019 r. Rzecznik Dyscyplinarny X Izby Adwokackiej skierował do Sądu Dyscyplinarnego X Izby Adwokackiej wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko adwokatowi X, zarzucając mu, że:

- w okresie od czerwca 2017 r. do stycznia 2019 r. naruszając zasadę wykonywania czynności zawodowych według najlepszej woli i wiedzy, z należytą sumiennością i gorliwością, odpowiadając za formę i treść pism procesowych przez siebie zredagowanych, w sprawach II K, II K i II K Sądu Rejonowego w X występując jako obrońca oskarżonych składał wnioski o uzasadnienie wyroku, a także apelację, których nie podpisywał, składał apelację w jednym egzemplarzu i mimo kierowanego wezwania o uzupełnienie braków formalnych pism, braków tych nie uzupełniał, powodując odrzucenie tych pism, tj. o czyn z art. 80 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze 
w zw. z 
§ 8 zd. 1 i § 14 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu.

         Podstawą złożenia w/w wniosku przez Rzecznika Dyscyplinarnego było pismo z dnia 30 stycznia 2019 r. skierowane do Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w X z Sądu Rejonowego w X podpisane przez sędzię X. Z nadesłanych wraz z pismem do Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej materiałów wynikało, że adwokat X występując jako obrońca w sprawach II K, II K, II K prowadzonych przez Sąd Rejonowy w X składał wnioski o uzasadnienie wyroku bez podpisu, apelacje, a także składał apelacje w jednym egzemplarzu i pomimo wezwania 
o uzupełnienie braków formalnych pism nie uzupełniał, powodując odrzucenie ich.

         Rzecznik Dyscyplinarny ocenił zachowanie adwokata X jako rażącą niesumienność w wykonywaniu podstawowych obowiązków i wyjątkowe lekceważenie interesów klientów oraz podrywające zaufanie społeczeństwa do rzetelności adwokatury. 

         Orzeczeniem z dnia 17 września 2019 r. Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w X, SD 33/19 uznał adwokata X za winnego tego, że w okresie od czerwca 2017 r. do 26 lipca 2017 r. naruszając zasadę wykonywania czynności zawodowych według najlepszej woli i wiedzy, z należytą sumiennością i gorliwością, odpowiadając za formę i treść pism procesowych przez siebie zredagowanych, występując jako obrońca oskarżonego w sprawie II K złożył niepodpisaną apelację w jednym egzemplarzu i mimo kierowanego wezwania o uzupełnienie braków formalnych pisma, braków tych nie uzupełnił, powodując, że apelacja została uznana za bezskuteczną, tj. czyn z art. 80 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 8 zd. 1 i § 14 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu i za czyn ten na podstawie w/w przepisów oraz na podstawie art. 83 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo o adwokaturze wymierzył mu karę upomnienia. 

         Dodatkowo na podstawie art. 95 l ust. 1 i 2 ustawy Prawo o adwokaturze 
w zw. z pkt. 1 a) i b) Uchwały nr 23/2017 Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 
1 lipca 2017 r. w sprawie określenia wysokości zryczałtowanych kosztów postępowania dyscyplinarnego obciążył adwokata X kosztami postępowania dyscyplinarnego w kwocie 1000 zł za dochodzenie dyscyplinarne 
i 1000 zł za postępowanie przed Sądem I instancji, łącznie 2000 zł. 

         Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w X ustalił, że adwokat 
X w spawie II K oraz II K  skutecznie uzupełnił w zakreślonym terminie braki formalne apelacji, co skutkowało jej przyjęciem, czego wyraz dał Sąd Rejonowy w X w piśmie z dnia 26 lipca 2019 r., w którym potwierdził, że apelacje w w/w sprawach zostały wniesione prawidłowo. Z uwagi na powyższe Sąd Dyscyplinarny z opisu czynu zarzucanego adwokatowi 
X usunął fragmenty dotyczące uchybień, które zostały przez niego naprawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami procedury karnej.

         Dalej Sąd Dyscyplinarny ustalił, że w sprawie  Sąd Rejonowy 
w X doręczył adwokatowi X odpis wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r. wraz z uzasadnieniem na adres kancelarii w X, ul. X, jednakże pismo przewodnie Sądu zawierało adres kancelarii 
w X przy ul. X. Adwokat X od powyższego wyroku wywiódł apelację, jednakże zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2017 r. został wezwany do usunięcia jej braków formalnych poprzez podpisanie w sekretariacie Sądu lub też przesłanie podpisanej apelacji i przedłożenie jej odpisu w terminie 7 dni pod rygorem uznania apelacji za bezskuteczną. Powyższe zarządzenie zostało przesłane na adres kancelarii w X przy ul. X i nie zostało przez adwokata X odebrane. W następstwie tego zarządzeniem z dnia 26 lipca 2017 r. Sąd Rejonowy w X uznał apelację za bezskuteczną. Zarządzenie to również zostało wysłane na adres kancelarii w X ul. X i nie zostało przez adwokata X odebrane. 29 sierpnia 2017 r. adwokat X zwrócił się do Sądu Rejonowego w X o ponowne przesłanie wezwania o uzupełnienie braków formalnych apelacji na jego nowy adres kancelarii, a to ul. X, wskazując, że poprzednie wezwanie wysłane zostało na ul. X. Adwokat X w piśmie tym wskazał, że był przekonany, iż Sądowi znany był jego nowy adres kancelarii skoro właśnie na ten adres doręczono mu wyrok wraz z uzasadnieniem. W odpowiedzi Sąd Rejonowy w X przesłał adwokatowi X wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i zarządzenie o uznaniu apelacji za bezskuteczną wskazując, że adwokat w żadnym piśmie nie poinformował Sądu o zmianie adresu do czego był zobligowany, a zatem doręczenia dokonano w sposób prawidłowy. W dniu 21 września 2017 r. adwokat X złożył zażalenie na zarządzenie z dnia 26 lipca 2017 r. o uznaniu apelacji za bezskuteczną. 28 września 2017 r. zarządzeniem Sąd odmówił przyjęcia tego zażalenia ze względu na przekroczenie 7 terminu do jego wniesienia liczonego od daty doręczenia zarządzenia. Adwokat X zaskarżył powyższe zarządzenie zażaleniem z dnia 16 października 2017 r. Sąd Okręgowy w X postanowieniem z dnia 13 grudnia 2017 r. utrzymał w mocy powyższe zarządzenie Sądu Rejonowego w X. 

         Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego, Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w X uznał, iż adwokat X dopuścił się deliktu dyscyplinarnego polegającego na sporządzeniu obarczonej brakami apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w X z dnia 20 kwietnia 2017 r., II K 758/15 
i nie uzupełnieniu jej braków formalnych pomimo wezwania. Sąd Dyscyplinarny nie dał wiary wyjaśnieniom adwokata X w kwestii poinformowania sądu o zmianie siedziby jego kancelarii, gdyż z protokołów rozpraw zalegających 
w aktach sprawy nie wynika, aby adwokat X w toku całego przewodu sądowego informował sąd o zmianie swojej siedziby. 

         Dodatkowo Sąd Dyscyplinarny stwierdził, że w chwili obecnej nie jest możliwe ustalenie dlaczego Sąd Rejonowy w X dokonał wysyłki odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem na nowy adres kancelarii, tj. ul. X skoro adwokat X nie poinformował sądu o zmianie adresu, lecz fakt ten nie może implikować, że nowy adres był sądowi na tyle znany, że uchylał obowiązek adwokata poinformowania sądu o jego zmianie. 

         Przy wymiarze kary Sąd Dyscyplinarny kierował się okolicznością, że Sąd Rejonowy w X dokonał doręczenia na nowy adres kancelarii adwokata X co mogło u niego wywołać przekonanie, że nowy adres jest sądowi znany. Jednakże zawinienie adwokata polegało na przecenieniu tej okoliczności 
i zbyt pochopnym uznaniu, że w tej sytuacji nie ma on obowiązku poinformowania sądu o zmianie siedziby. 

         

         Odwołanie od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej 
w X wniósł obwiniony adwokat X, który zaskarżył go w całości. 

         Zaskarżonemu orzeczeniu obwiniony zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to: 

- art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 7 k.pk. w zw. z art. 95 n ustawy Prawo 
o adwokaturze, polegające na dokonaniu przez Sąd oceny dowodów w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak również na pominięciu w uzasadnieniu wyroku dowodów przemawiających na korzyść obwinionego, a w konsekwencji na dokonaniu przez Sąd błędnego ustalenia, iż obwiniony wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie poinformował Sądu Rejonowego w X o zmianie siedziby swojej kancelarii, a w konsekwencji na dopuszczeniu się przez niego deliktu dyscyplinarnego,

- art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 95 n Prawo o adwokaturze, polegające na nieustaleniu przez Sąd w jaki sposób Sąd Rejonowy w X ustalił nowy adres kancelarii obwinionego i z jakich powodów doręczył mu odpis wyroku wraz z uzasadnieniem na nowy adres kancelarii, jak również z jakich powodów Sąd meriti zarządzenie o uzupełnienie braków apelacji wysłał na poprzedni adres kancelarii obwinionego, a w konsekwencji na nierozstrzygnięcie tych wątpliwości na korzyść obwinionego. 

         Formułując powyższe zarzuty, obwiniony adwokat X wniósł 
o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie obwinionego.  

Wyższy Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

W ocenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego odwołanie obwinionego jest zasadne.  

         

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przepisu art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. w zw. z art. 95n ustawy Prawo 
o adwokaturze polegające na dokonaniu przez Sąd Dyscyplinarny oceny dowodów w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jak również pominięciu dowodów przemawiających na korzyść obwinionego to należy uznać, że jest on zasadny. Kierując się treścią przepisu art. 7 k.p.k. sąd może dać wiarę określonym zeznaniom świadka, pod warunkiem, że przekonanie swoje 
w sposób przekonujący uzasadni w konfrontacji z całością dowodów. Dokonanie pełnej, wszechstronnej i przekonującej analizy zebranych 
w sprawie dowodów jest niezbędne w każdej sprawie, a już w szczególności, gdy dowody te są sprzeczne, rozbieżne, wzajemnie wykluczające się, niekonsekwentne. W takim wypadku konieczne jest wyjątkowo precyzyjne nie tylko ustalenie stanu faktycznego w sprawie, ale także dokonanie w pełni logicznej i zgodnej z zasadami wiedzy życiowej oceny dowodów potwierdzających, w niebudzący wątpliwości sposób, ustaloną przez ten Sąd wersję przebiegu zdarzenia, jak i odrzucenie wersji przeciwnych (zob. tak też: Sądy Apelacyjne: we W. w wyroku z dnia 14.12.2006 roku, II AKa 333/06 – LEX nr 211745; w K. 
w wyroku z dnia 9.11.2006 roku, II AKa 161/06 - KZS 2007, Nr 1, poz.48; w K. 
w wyroku z dnia 19.10.2006 roku, II AKa 145/06 – LEX nr 217105; w L. 
w wyroku z dnia 9.03.2006 roku, II AKa 36/06 – Prok. i Pr. 2006, Nr 10, poz.18; w Ł. w wyroku z dnia 18.04.2001 roku, II AKa 246/00 – Prok. i Pr. 2002, Nr 10, poz.28).

W niniejszej sprawie Sąd Dyscyplinarny nie dokonał pełnej 
i przekonywującej analizy zebranych dowodów w sprawie. Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w X ustalił, że Sąd Rejonowy w X przesłał wyrok wraz z uzasadnieniem na adres kancelarii obwinionego adwokata w X przy ul. X, ale zdaniem Sądu Dyscyplinarnego nie może to świadczyć o tym, iż Sądowi Rejonowemu w X był znany nowy adres kancelarii adwokata X. 

Sąd Dyscyplinarny zupełnie pominął fakt, że Sąd Rejonowy w X swoim zachowaniem polegającym na wysłaniu do adwokata X wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r. wraz z uzasadnieniem na nowy adres kancelarii, tj. ul. X w X dał wyraz tego, że znany mu był nowy adres kancelarii. Zgodzić należy się z obwinionym, że Sąd Dyscyplinarny w tej materii dokonał błędnego wnioskowania z uwagi, iż nie zauważa on braku konsekwentnego działania ze strony Sądu Rejonowego w X, który pierwotnie wysyła wyrok z uzasadnieniem na adres nowej kancelarii adwokata X, a następnie wezwanie o uzupełnienie braków apelacji i zarządzenie o jej bezskuteczności na adres starej kancelarii obwinionego. 

Nadto Sąd Dyscyplinarny dokonując ustaleń faktycznych jak również swoich rozważaniach zupełnie pominął fakt, że obwiniony adwokat X składając apelację datowaną na 16 czerwca 2017 r. od wyroku Sądu Rejonowego w X z dnia 20 kwietnia 2017 r., sprawa II K 758/15 w stopce w dolnej części pierwszej strony apelacji umieścił informację o adresie kancelarii, nr telefonu oraz adres e-mail. Podkreślić należy, że wskazanym w apelacji adwokata X adresem kancelarii jest ul. X. Niezrozumiała jest zatem sytuacja, dlaczego Sąd Rejonowy w X dokonał doręczenia wezwania o uzupełnienie braków apelacji, a następnie zarządzenia o uznaniu apelacji za bezskuteczną na adres starej siedziby kancelarii adwokata 
KX tj. ul. X w X. Okoliczność ta również umknęła Sądowi Dyscyplinarnemu. 

Dalej odnosząc się do zarzutu odwołania, a to art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 95n ustawy Prawo o adwokaturze polegającego na nierozstrzygnięciu wątpliwości na korzyść obwinionego należy uznać, że on również jest uzasadniony. Sąd  Dyscyplinarny w uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, iż nie jest możliwe ustalenie dlaczego Sąd Rejonowy w X dokonał wysyłki wyroku wraz 
z uzasadnieniem na adres nowej kancelarii adwokata X, lecz fakt ten nie może implikować ostatecznego wniosku, że ten nowy adres był Sądowi Rejonowemu znany na tyle dobrze, że uchylał obowiązek obwinionego adwokata o poinformowaniu Sądu o zmianie siedziby kancelarii.

Należy w tym miejscu wskazać, że Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 czerwca 1991 r. (vide: RW 107/91) zauważył, iż wszelkie wątpliwości 
w zakresie ustaleń faktycznych powinny być wyjaśnione i usunięte przez wszechstronną i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwości nie zostaną usunięte, należy je wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. W niniejszej sprawie Sąd Dyscyplinarny pominął reguły zasady in dubio pro reo poprzez brak pełnej i poprawnie dokonanej oceny materiału dowodowego, które skutkowało uznaniem, że brak jest wątpliwości albo nie mają one znaczenia dla odpowiedzialności obwinionego.  Zaprezentowana przez Sąd Dyscyplinarny ocena materiału dowodowego nie doprowadziła do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, co stwierdza sam sąd w swoim uzasadnieniu, 
a tym samym nie zostały usunięte ewentualne wątpliwości co do sprawstwa oraz winy obwinionego w zakresie przypisanego mu czynu. Nadto zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. może być uznany za skuteczny wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający w sprawie sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie. 

Jak słusznie ujął to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 maja 2008 r. wydanym w sprawie V KK 435/07: „Ustalenia faktyczne tylko wtedy mieszczą się w ramach swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy 
i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia”. Zdaniem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia powyższych reguł co skutkowało zmianą zaskarżonego orzeczenia i uniewinnieniu obwinionego od zarzucanego mu deliktu dyscyplinarnego. 

Skarżący orzeczenie adwokat X stawiając w odwołaniu zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k wykazał jakie konkretnie błędy w ocenie materiału dowodowego, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu popełnił sąd I Instancji, a nadto wykazał jakim regułom sąd ten uchybił wydając swoje rozstrzygnięcie. Wyższy Sąd Dyscyplinarny zauważa nadto, że Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w X pominął dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a to apelację obwinionego wniesioną do Sądu Rejonowego w X w której wskazany był nowy adres kancelarii obwinionego adwokata. Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga wykazania w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście sąd pominął dowody istotne (nie jakiekolwiek, lecz istotne) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 r., II AKa 67/12). 

         Mając na względzie powyższe Wyższy Sąd Dyscyplinarny orzekł jak w części dyspozytywnej orzeczenia. 

Sygnatura: WSD 54/20
Data wydania: 2021.09.18

Kontakt

Wyższy Sąd Dyscyplinarny
Wyższy Sąd Dyscyplinarny
Adwokatury
ul. Świętojerska 16, 00-202 Warszawa
Zobacz na mapie
  Kancelaria Wyższego Sądu Dyscyplinarnego:
 

Kierownik:
Małgorzata Wańkowicz-Redzik
tel. 22 505 25 10
e-mail: sekretariat.wsd@adwokatura.pl 
           kancelaria.wsd@adwokatura.pl

           

  Sekretariat:
Magdalena Krzyna
tel. 22 505 25 10
faks 22 505 25 11
e-mail: wsd@adwokatura.pl
poniedziałek - piątek: 9.00-15.00

© 2018 Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury. Projekt i wykonanie: Hedea.pl

Ta strona wykorzystuje pliki cookies i inne podobne technologie. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w pamięci Twojego urządzenia. Zobacz szczegółowe informacje jak zarządzać plikami cookies przy użyciu swojej przeglądarki internetowej. Polityka plików cookies.

pliki cookies z tej strony.